My Writer Is A Slacker

Today is February 7, 2009. I have been slacking off posting on my blog. That's because I am too busy growing up. And aside from that, my writer is always away from home doing his job. As you well know, my writer travels all over the place, and he just got back from a job in Chicago. As of now, I am starting to recognize things and people around me. In short, my eyes are now starting to focus. I am indeed growing up. But today, I feel bad because my dad is a little sick and feels sore. He just started a new job at the shipyard close by where we live. I am very happy that he has a new job and what makes me happier is that he will always be close by. It is so nice to have my dad around me. Another good thing is that my writer will also be around for another week before he goes off to another job site at Anytown, Anystate, USA. I am indeed, blessed.

Ngayun ay ika-7 ng Pebrero taong 2009. Medyo tinamad akong mag post dito sa blog ko. Kasi naman, masyado akong abala sa paglaki ko. Bukod duon, ang aking tagasulat ay nasa ibang lugar dahil sa trabaho niya. Para sa inyong kaalaman, ang tagasulat ko eh kung saan-saan nagpupunta at kakauwi niya lang galing sa Chicago. Sa ngayun, nag-uumpisa na akong makilala mga bagay-bagay at mga tao sa paligid ko. sa madaling sabi, lumilinaw na pagtingin ko. Lumalaki na nga ako. Sa ngayun, medyo malungkot ako kasi may konting sakit ang tatay ko at masakit ang kanyang katawan. Kakaumpisa lang niya mag work sa isang talyer ng mga barko dito sa malapit sa bahay namin. Masaya ako at may bago siyang trabaho ngayun, at mas masaya ako ngayun kasi alam kong malapitlang siya sa akin palagi. Masarap isipin na malapit lang ang tatay ko. Isa pang magandang pangyayari ay andito ang aking tigasulat ng isa pang linggo bago siya umalis ulit papunta sa kung saan. Nabibiyayaan nga ako ngayun.